rmcrs

traces of paths

Archive for the ‘>SCENOGRAPHY/THEATRE/PLAY’ Category














Roughly transcribed: “I wasn’t interested in the bright shiny buildings, I was interested in buildings that were somewhere between being whole and disappearing through decay and entropy. Life is filled with both: you’re growing and you’re decaying. Now that I am my age I can tell you my theory is right: I am still learning and growing, but I’m also decaying at a rapid rate.

Very important. Three ???’s. One of them was that they have no meaning, pre-determined. They’re meaningless. They have no purpose, pre-determined. They don’t have a function. And the third is that they’re difficult to occupy. This is really maybe the most important one.

So you cant’t comfortably go in them and resume your usual habits, because you can’t stand up on the floors. You have to figure out how to be in the space. You have to invent. I call these free spaces, free in the sense that they were free of those things, free of meaning, free of purpose. Certainly free of comfort. So you couldn’t bring your own furniture so to speak. You had to invent the way to be in them.

(…)

We should approach every space as potentially a free space. But we have to invent how to be in it and not follow the typological model given to us by all the people around us, by all the institutions that commission the buildings.

(…)

We should just invent who we are and what we do in those spaces.”





(Lebbeus Woods – Interarchitectures)

Advertisements

Written by rmcrs

September 9, 2013 at 07:29

nine to five





femke-dekkers-9to5-1


femke-dekkers-9to5-2


femke-dekkers-9to5-5






image source: Femke Dekkers: http://www.femkedekkers.nl/




(line of thought: exercises – office sublime – JB comment – collaboration & directing – actors (collection))





Written by rmcrs

February 7, 2013 at 15:01

stilvallen





AvdB: …Tijdens de jaren tachtig
werd Danto in de New Yorkse scène geconfronteerd met het
zogenaamde neo-expressionisme; Julian Schnabel, Anselm Kiefer en
David Salle. In de New Yorkse kunstwereld werd toen luidop
gedacht: “Wij zijn weer op het goede spoor, de kunst is weer uit
de impasse, er is weer iets nieuws.” Danto zei echter: “Nee, dit
is al gedaan, ik geloof er niet meer in.” Wat hij vervolgens in
verschillende boeken uitschreef, was een soort van volledige
opdroging; de avantgarde die vanaf 1910 elke vernieuwing, elke
grensverlegging keurig theoretisch legitimeert en steeds opnieuw
een nieuwe definitie uitvindt van kunst. Hij beschrijft hoe die
logica aanleiding geeft tot een bijna onstuitbare opeenvolging van
allerlei stromingen. Dat is volgens mij het wezenlijke verschil
met onze tijd. Danto weet die lineaire logica zeer goed in kaart
te brengen, de ogenblikken waarop het dreigt stil te vallen in de
jaren zestig, en vooral in de jaren zeventig. Op zo’n momenten zie
je hoe de hele kunstwereld zit te wachten op een nieuwe stroming.
Iedereen zit te wachten, want iedereen leeft ervan. De musea
moeten nieuwe stukken aankopen, de kunstcritici moeten weten
waarover ze moeten schrijven, de kunsthandel heeft een nieuwe hype
nodig … En wat gebeurt er? Iedereen vraagt aan de kunstenaars:
“Alstublieft, vindt een nieuwe stroming uit.”

AV: Dat is bijna een nieuwe vorm van spiritualiteit, een soort
zingeving. Bijna een religie zelfs.

AVdB: Het ís een religie!

AV: Voor veel kunstverzamelaars lijkt kunst dat inderdaad te
zijn. Ze raken logischerwijs na enige tijd uitgekeken op hun
collectie en vervolgens hebben ze weer een nieuwe impuls nodig,
meer opwinding, en een nieuwe spirituele verruiming. Zo krijgt het
leven weer wat meer zin. Nu, ik heb op zich niks tegen kunstverzamelaars,
trouwens ook niet tegen galerijen. Maar toch merk ik
dat voor vele rijke kunstverzamelaars het verzamelen van kunst en
het bijhorend exclusieve contact met de kunstenaar een vorm van
zingeving wordt.













AvdB: Er zijn mensen
die vinden dat postmodernisme een stroming is, maar eigenlijk gaat
het over de constatering dat ergens rond pakweg de jaren zeventigtachtig
het sprookje van de constante vernieuwing definitief
voorbij is. Dat er van alles tegelijkertijd ontstaat en dat men
het niet meer zo mooi kon afwisselen, niet meer zo mooi kon
faseren of stroomlijnen in elkaar afwisselende bewegingen. Vandaar
ook dat de thematiek van de crisis van de kunst heel vaak verwijst
naar die uitputting. Zo van: “Alles is al gedaan, het is stilgevallen.”
Dat is natuurlijk waar en niet waar. Dit is waar in een
modernistische logica van de permanente vernieuwing. Het is
momenteel inderdaad heel moeilijk geworden om iets volstrekt
nieuws te verzinnen. Het postmodernisme heeft echter ook
interessante zaken aan het licht gebracht. Zo is de tijdsopvatting
niet langer lineair, maar eerder rizomatisch of multilineair. Er
gebeurt van alles tegelijkertijd, het wordt onoverzichtelijk. Dat
is echter ook de kracht van deze tijd, net ook het spannende
ervan. Het modernisme had iets zeer dogmatisch en ook iets zeer
arm. Wat had je namelijk? Je had het kubisme en verder niets. Dus
al het andere waardevolle werk viel uit de geschiedenis. Dat is
ook een beetje het drama van het modernisme, namelijk de
uitsluiting. En wat krijg je nu? De ontwikkeling is niet langer
verticaal en lineair, maar horizontaal en multilineair: ze heeft
veel weg van een hypertekst, je moet een beetje denken aan de
hyperlinks op het internet. De kunst verspreidt zich als het ware
als een vuurtje.

AV: Dit wordt niet aangemoedigd door de instituten. Er wordt
voortdurend gefilterd.

AVdB: De instituten zijn nog steeds modernistisch … en filteren.

AV: Dat gebruik van filters en de bijhorende selectie- en
uitsluitingsmechanismen is een belangrijk systeem, waarvoor ik
graag de benaming ‘kunstcircuit’ gebruik. Voor mij is dat een term
die verbonden is met de kunstmarkt: uitverkoren kunstenaars worden
gelanceerd, opgepikt door het circuit van verzamelaars, musea en
critici, en het werk komt in belangrijke collecties terecht. Dat
kunstcircuit heeft er vervolgens alle belang bij dat de marktwaarde
van die kunstenaar blijft stijgen of op zijn minst status
quo blijft.






(Antoon van den Braembussche in dialoog met Angelo Vermeulen)
(source: http://www.angelovermeulen.net/old/data/vault/VandenBraembussche&Vermeulen_BiC_Dialoog2.pdf)

Tutorials / Tableaux / Scans – Sammy Ben Yakoub







SammyBenYakoub - Tutorial #4 - schermafbeelding-2012-01-22-om-12-49-57






SammyBenYakoub - Tutorial #2 - 2012 - schermafbeelding-2011-12-17-om-17-29-38






SammyBenYakoub - The Patient - 2012 - schermafbeelding-2011-12-17-om-17-25-59






SammyBenYakoub - Tableau 1-1 - 2010 - schermafbeelding-2012-01-22-om-12-59-04






(source: Sammy Ben Yakoub – http://sammybenyakoub.com)

Written by rmcrs

January 7, 2013 at 16:32

exegeten en acolieten







“…Op een wat lager niveau is er ook het nauwelijks te onderschatten leger van ambitieuze jongeren die niet langer, zoals vroeger, ootmoedig opkijken naar de indrukwekkende prestaties van genieën, maar die, aangemoedigd door het optreden van de succesvolle charlatans, hopen dat ze mits de nodige zelfpromotie weldra ook tot de uitverkorenen zullen behoren – de tallozen die druk doende zijn met het aanleggen van dossiers en het uitbouwen van indrukwekkende curricula, of die aanschuiven op de Canvascollectie in de hoop om er door een of andere Jan Hoet of Saatchi onder de arm te worden genomen. Meer in de periferie worden ze omzwermd door het hele leger van exegeten en acolieten dat de theoretische legitimatie bij het gebeuren moet leveren, en de schijn moet hooghouden dat we hier te maken hebben met de nieuwe Michelangelo’s en da Vinci’s. Jammer genoeg lopen er in deze tijden van vergrijzing, ten slotte, ook nog vele schimmen rond: de talloze oudgedienden die nog niet goed door hebben dat anderen inmiddels in hun hoogsteigen progressieve speeltuin een eerder rechts spel zijn gaan spelen.”




(gedachtelijn: maatschapelijke of mediale verankering (scenografie) als toegepaste uitweg, oefeningen voor concrete (wezenlijke, ernstige) situaties (uit het alledaagse ipv endemisch kunstmilieu) – De Cauter over humor.)


(source: Stefan Beyst – http://d-sites.net/nederlands/notdone.htm)



Written by rmcrs

January 4, 2013 at 14:26

one room may be scripted and the next room may not be







Pierre Huyge - Command Performance 3 (source: nowness.com)


Pierre Huyge - Command Performance 1 (source: nowness.com)


Pierre Huyge - Command Performance 4 (source: nowness.com)






“…I had the chance to play with a ghost of the museum. The function and the institution are gone— it’s closed—but there is still the building. There is still a gallery, a theater, a restaurant, an entrance, and storage. Everything is there. I was looking for something between an experiment and an extended ritual. I asked 15 actors to be in this museum and take the position of the museum’s personnel. I put this small group under certain conditions and influences, interpreted by another group of actors or by real professional performers, like a magician, a psychic, a model, a hypnotist, a singer, a psycho-dramaturge. . . . The 15 actors were not acting, they were just there facing different kinds of spectacles and situations and reacting to them.”




“No one knows what will show up next as they move through the museum. What interests me the most is a specific moment, after the actor or the “employee” has an encounter, let’s say with the magician, or seeing a couple having sex, or talking to a child, suddenly they find themselves having nothing to do for a long period of time. At that moment, this person will have no idea that they have dropped out of a script or an improvisation. They are part of something but not playing anything. To me that’s the most interesting moment. For instance, there is the courtroom trial reenactment. A court is a theater. When you go into a theater and sit in your chair, you know that the thing in front of you is scripted. But if you turn and see a woman blowing her nose, or walk out into the street, that’s not scripted. In this piece, one room may be scripted and the next room may not be. You never know which. The whole project is like a garden, where each plant is a situation, a fragment of our culture or recent history. You can’t follow every growing element.”






(source: http://www.interviewmagazine.com/art/pierre-huyghe/#page2)



Written by rmcrs

December 4, 2012 at 10:12







[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=NgMdz2fe0CY&w=500%5D








The Shining


(thought line: repetition – repeteerbaarheid – theater – onderzoek)
(thought line: oefening/herhaling – tao/compulsief – vrijheid/dictator – beheersing&improvisatie )

Written by rmcrs

October 25, 2012 at 07:03